คนดีกะเจ้าไข่ตุ๋นที่รออยู๋บนพระจัน

ณ .  เกาะแห่งหนึ่ง

อยู๋กางทะเล มีบันดาชาวความ .. .

อยู๋กะเป้นจำนวนมาก วันนี้แผ่นดินไหวทำให้น้ำท่วม

ทุกความจึงพากันอพยพออกจาเกาะ โดยเรื่อส่วนตัว. .

ความรัก เป้นเพียงคนเดี๋ยวที่ไม่มีเรื่อเป้นของตัวเองจึงนั่งรอ . . รอ . .

ใครสักคนที่จะรับเค้าไปด้วย เเละเเย้ว

ความร่ำรวยก้อผ่านมาพร้อมกับเรื่อลำใหย่ . .

ความรักถามความร่ำรวยว่า "ฉันขอไปด้วยคนได้มั๊ย"

ความร่ำรวยตอบทันใด " ไม่ได้หรอก ฉันมีเงินทองมากมายเต็มเรือ
 
ไม่มีที่ว่างสำหรับเทอ . . ความรักได้แต่ยืนมองเรือลำใหย่จากไป .

ความเห้นเเก่ตัวก้อผ่านมาพอดี ความรักจึงถามขึ้นว่า

"ขอฉันไปด้วยคนได้มั๊ย"ความเห้นแก่ตัวบอกทันใด
 
"ไม่ได้หรอกเธอเปียกไปทั้งตัว เรือชั้นก้อเลอะหมด . .

ความรักได้แต่นั้งรอความหวังต่อไป

ความเศ้าพายเรือเล้กๆๆผ่านมา ความรักร้องตะโกนถาม

"ชั้นขอไปด้วยคนได้มั๊ย" ความเศ้าตอบว่า

" ไม่ได้ . . ชั้นกำลังเศ้า อยากอยู่คนเดี๋ยว . .

ความรักนั่งรอใครสักคนที่พร้อมจะรับเค้าไปด้วย  . .
 
และเเย้ว คนแก่ ก้อผ่านมา ความรักตะโกนถามไปว่า

"ชั้นขอไปด้วยได้มั๊ย" คนแก่ตอบ

"ได้ซิ ขึ้นมาเยย ชั้นจะพาไปส่ง

" ความรักดีใจมาก ขึ้นไปบนเรือ ลำไม่ใหย่มาก . .

แต่มีที่สำหรับเค้า  เเย้วเรือก้อพาความรักมาถึงเกาะ ที่อุดมสมบูน

คนแก่ส่งความรักแล้วจากไปความรักดีใจจนลืมถามคนแก่คนนั้นว่าเค้าชืออาไร

จึงหันไปถามความรู้ .."เทอรู้มั๊ย คนแก่คนนั้นชื่อว่าอาไร"
ความรู้ก้อตอบว่า . . "เค้าชือว่า   กาลเวลา...  "

ความรักก้อยังไม่เข้าใจอยู๋ดีว่า ทำไมกาลเวลาถึงรับความรักขึ้นเรือ

จึงถาม ความรู้อีกว่า " เเย้วทำไมเค้ารับชั้นมาด้วย" ความรู้ได้ตอบว่า . . .

"เพาะ กาลเวลาเท่านั้นที่จะทำให้รู้ว่ารักยิ่งใหญ่แค่ได้"